साताऱ्याचा साहिल जाधव आशियाई क्रीडा स्पर्धेत चमकला; तिरंदाजीत भारताचा झेंडा उंचावला

आम्ही भारतीय साप्ताहिक

सातारा / अमोल निकाळजे : प्रतिनिधी

सातारा जिल्ह्यातील साहिल राजेश जाधव यांनी जपानमध्ये सुरू असलेल्या २०२६ आशियाई क्रीडा स्पर्धेत तिरंदाजीच्या कंपाऊंड प्रकारात भारताच्या शिरपेचात दोन सुवर्णपदकांची भर घातली आहे. आर्थिक अडचणी, संघर्ष आणि खेळ सोडण्याचा आलेला विचार या सगळ्यांवर मात करत साहिल यांनी आंतरराष्ट्रीय क्रीडा मंचावर भारताचे नाव उज्ज्वल केले. त्यांच्या या दुहेरी सुवर्णयशामुळे सातारा जिल्ह्यासह संपूर्ण महाराष्ट्रात अभिमानाचे वातावरण निर्माण झाले आहे.

साहिल जाधव यांनी प्रथम पुरुषांच्या कंपाऊंड सांघिक प्रकारात कुशल दलाल आणि गणेश मणिरत्नम थिरुमुरू यांच्या साथीने भारताला सुवर्णपदक मिळवून दिले. त्यानंतर मिश्र सांघिक कंपाऊंड प्रकारात चिखिता थानिपारथी यांच्यासोबत खेळताना त्यांनी दक्षिण कोरियाचा पराभव करून दुसरे सुवर्णपदक पटकावले. भारत सरकारच्या प्रसिद्धीपत्रकानेही पुरुषांच्या सांघिक सुवर्णपदकाची पुष्टी केली आहे.

अंतिम सामन्यात थरार; शेवटचा बाण ठरला निर्णायक

साहिल आणि चिखिता यांच्या मिश्र सांघिक अंतिम सामन्यात भारत आणि दक्षिण कोरिया यांच्यातील सामना १५७-१५७ असा बरोबरीत राहिला. त्यामुळे विजेत्याचा निर्णय शूट-ऑफमधून करावा लागला.

शूट-ऑफमध्ये प्रत्येक तिरंदाजाला निर्णायक बाण मारण्याची संधी मिळाली. भारतीय जोडीने दबावाच्या परिस्थितीत अचूक निशाणा साधला आणि सुवर्णपदक भारताच्या नावावर केले. निर्णायक क्षणी साहिल यांनी अत्यंत संयमाने शेवटचा बाण लक्ष्यावर साधला. या विजयासोबत भारताला लॉस एंजेलिस २०२८ ऑलिम्पिकसाठी कंपाऊंड तिरंदाजीतील कोटा स्थान मिळाले.

साताऱ्यातील छोट्या गावातून आंतरराष्ट्रीय मंचापर्यंत

साहिल जाधव यांचा प्रवास सहज-सोप्या परिस्थितीत झालेला नाही. सातारा जिल्ह्यातील करंडी गावातील खेळाडू आहेत. लहानपणापासून तिरंदाजीची आवड असलेल्या साहिल यांना या खेळात पुढे जाण्यासाठी कुटुंबीयांनी मोठा संघर्ष केला.

कोरोना काळात कुटुंबावर आर्थिक संकट आले. साहिल यांच्या तिरंदाजीच्या प्रशिक्षणासाठी आणि आवश्यक उपकरणांसाठी त्यांच्या आईने दागिने विकले. काही काळ तर स्पर्धेसाठी आवश्यक बाण उधार घेऊन साहिल यांनी निवड चाचण्यांमध्ये सहभाग घेतला.

या संघर्षाच्या काळात साहिल यांचे प्रशिक्षक प्रवीण सावंत यांनीही त्यांना साथ दिली. साताऱ्यातील प्रशिक्षणानंतर साहिल यांनी पुढील प्रगत प्रशिक्षणासाठी कोलकाता येथील National Centre of Excellence येथे सराव केला.

दोन वर्षांपूर्वी खेळ सोडण्याचा विचार; आज आशियाई विजेता

साहिल यांच्या यशातील सर्वात भावनिक बाजू म्हणजे काही वर्षांपूर्वी त्यांनी तिरंदाजी सोडण्याचा विचार केला होता. अपेक्षित प्रगती होत नसल्याची भावना त्यांच्या मनात निर्माण झाली होती. मात्र प्रशिक्षक आणि कुटुंबीयांच्या पाठिंब्यामुळे त्यांनी खेळ सुरू ठेवला.

त्यानंतरच्या काळात त्यांच्या कामगिरीत सातत्याने सुधारणा झाली. २०२५ मधील जागतिक विद्यापीठ क्रीडा स्पर्धेत त्यांनी उल्लेखनीय कामगिरी केली. पुढे आंतरराष्ट्रीय स्पर्धांमधील कामगिरीमुळे ते भारतीय कंपाऊंड तिरंदाजीतील महत्त्वाचे खेळाडू बनले.

एकाच दिवशी दोनदा तिरंगा उंचावला

३० सप्टेंबर २०२६ हा साहिल जाधव यांच्या क्रीडा कारकिर्दीतील ऐतिहासिक दिवस ठरला. त्याच दिवशी त्यांनी भारतीय पुरुष कंपाऊंड संघाचा भाग म्हणून एक सुवर्णपदक आणि मिश्र सांघिक प्रकारात दुसरे सुवर्णपदक मिळवले.

मिश्र सांघिक विजयाने भारताला २०२८ लॉस एंजेलिस ऑलिम्पिकसाठी कोटा मिळाल्याने या सुवर्णपदकाचे महत्त्व आणखी वाढले आहे.

साताऱ्याच्या मातीतून देशाच्या अभिमानापर्यंत

साहिल जाधव यांच्या यशाची कहाणी केवळ दोन सुवर्णपदकांची नाही. ती आहे स्वप्न, संघर्ष, कुटुंबाचा त्याग, प्रशिक्षकांची साथ आणि अपयशानंतर पुन्हा उभे राहण्याच्या जिद्दीची.

ज्याच्या तिरंदाजीच्या उपकरणांसाठी कुटुंबाला आर्थिक त्याग करावा लागला, ज्याने निवड चाचण्यांमध्ये उधार घेतलेल्या बाणांवर लक्ष्य साधले आणि ज्याने एकदा खेळ सोडण्याचा विचार केला, त्याच साहिलने आज आशियाई क्रीडा स्पर्धेच्या मंचावर दोन सुवर्णपदके जिंकली आहेत.

साताऱ्याच्या या सुपुत्राने केवळ पदक जिंकले नाही; तर देशातील ग्रामीण आणि आर्थिकदृष्ट्या मर्यादित पार्श्वभूमीतून येणाऱ्या खेळाडूंच्या स्वप्नांना नवी दिशा दिली आहे.

साहिल जाधव यांच्या या दुहेरी सुवर्णयशामुळे साताऱ्याचे नाव जपानच्या क्रीडा इतिहासात उमटले असून, भारताच्या तिरंग्याला दोनदा सर्वोच्च स्थान मिळाले आहे.